Dżinsy

Pewnego letniego dnia Natalia spotkała się ze swoimi koleżankami: Kasią i Magdą. Dziewczynki wybrały się do centrum handlowego na zakupy. Kupiły sobie różne drobiazgi i zjadły pizzę. Były bardzo zadowolone z zakupów. Już miały wracać do domu, gdy ich uwagę przykuły piękne dżinsy, wiszące w witrynie sklepowej. Spodnie były niebieskie, miały zwężane nogawki i cekiny na kieszonkach. W zestawie był także pasek, różowy w białe prążki. Niestety, dżinsy kosztowały aż 120 zł. Natalii nie było na nie stać.
- Jutro przyjdę kupić sobie te rurki - chwaliła się Kaśka.
- Wcale nie, bo ja je kupię! - przekrzykiwała ją Magda. Po paru minutach doszły do porozumienia.
- Kto pierwszy ten lepszy - rzekła Kasia. Magda przystała na propozycję przyjaciółki.
- A tobie się nie podobają? - zapytała podejrzliwie Magda. Natalia kiwnęła tylko głową, ale nic nie odpowiedziała. Koleżanki zaczęły ją wyśmiewać. Mówiły, że nie ma stylu i żadnych modnych ubrań. W końcu dziewczynki rozdzieliły się i każda poszła w swoją stronę.
Przed snem Natalia wyobrażała siebie w tych cudownych spodniach i że w nich tańczy na dyskotece. W końcu zasnęła. Następnego dnia w szkole nie odezwała się słowem do Magdy i Kaśki. Wracając do domu po lekcjach, zobaczyła, jak dziewczyny ścigają się do sklepu z pięknymi dżinsami. Nie obchodziło ją, kto kupi spodnie.
Wchodząc do klatki schodowej, potknęła się o coś. Był to portfel. Wahała się, ale wzięła go do rąk. Dopiero w domu otworzyła go i zaczęła w nim grzebać. Znalazła w nim 200 zł. „Przecież mogłabym kupić sobie te spodnie!- pomyślała. Nagle natknęła się na zdjęcie, najprawdopodobniej właścicielki portfela, starszej pani mieszkającej piętro wyżej. „To na pewno jej portfel- pomyślała.
Natalia marzyła o dżinsach, ale żal jej było staruszki. Postanowiła więc oddać pieniądze. Zapukała cichutko do drzwi sąsiadki.
- Znalazłam pani portfel - powiedziała, wręczając jej portmonetkę.
- Och! Drogie dziecko! Bardzo ci dziękuję! - wzruszyła się do łez starsza pani.
- Drobiazg - powiedziała Natalia.
- Tu są moje wszystkie oszczędności, przeznaczone na opłaty za czynsz - ocierając łzy powiedziała staruszka. - Wiesz co? Mam coś dla ciebie. W nagrodę za to, że jesteś taką uczciwą dziewczynką, proszę - i wręczyła Natalii wielką czekoladę.
- Naprawdę, nie trzeba - powiedziała dziewczynka.
- Przyjmij to, proszę. To przecież drobiazg w porównaniu z tym, co zrobiłaś - rzekła pani.
Natalia grzecznie podziękowała i została jeszcze na herbatę.
Gdy mama dziewczynki wróciła z pracy, córka opowiedziała jej w kuchni całą historię.
- Jestem z ciebie dumna. Zachowałaś się bardzo odpowiedzialnie - powiedziała wzruszonym głosem mama.
- Każdy na moim miejscu zachowałby się tak samo - rzekła Natalia i przytuliła mamę.